Φυσικά, καλλιεργημένα ή πλαστικά; Πώς τα ελέγχετε

Τρεις κατηγορίες, και μόνο μία είναι απομίμηση

Τα μαργαριτάρια χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες, και η μεσαία προκαλεί τη μεγαλύτερη σύγχυση.

• Τα φυσικά μαργαριτάρια σχηματίστηκαν μέσα σε άγριο μαλάκιο, χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση. Είναι σπάνια, σχεδόν πάντα παλιά, και τα περισσότερα από όσα κυκλοφορούν περάστηκαν σε σειρά γενιές πριν.
• Τα καλλιεργημένα μαργαριτάρια μεγάλωσαν μέσα σε ζωντανό μαλάκιο, στο οποίο τοποθετήθηκε σκόπιμα ένας πυρήνας από κέλυφος ή ένα κομμάτι μανδυακού ιστού, και έπειτα έμεινε στο νερό μήνες ή χρόνια. Το μαλάκιο απέθεσε μάργαρο γύρω από το εμφύτευμα ακριβώς όπως θα το έκανε γύρω από ένα φυσικό ερέθισμα. Ένα καλλιεργημένο μαργαριτάρι είναι αληθινό μαργαριτάρι, και το να το λέει κανείς ψεύτικο είναι απλώς λάθος.
• Οι απομιμήσεις είναι χάντρες από γυαλί, πλαστικό ή κέλυφος, βαμμένες με ιριδίζον βερνίκι. Τίποτα ζωντανό δεν ανακατεύτηκε.

Σχεδόν κάθε μαργαριτάρι που πωλείται σήμερα είναι καλλιεργημένο. Οπότε το πρακτικό ερώτημα που έχουν μπροστά τους οι περισσότεροι δεν είναι φυσικό ή καλλιεργημένο – είναι μάργαρος ή βερνίκι.

Η δοκιμή του δοντιού, και τι σας λέει

Ο μάργαρος χτίζεται από αλληλεπικαλυπτόμενες πλακίδες αραγωνίτη, αποτεθειμένες σε μικροσκοπικά λεπτές στρώσεις. Περασμένη απαλά κατά μήκος της κοπτικής ακμής ενός μπροστινού δοντιού, αυτή η δομή δίνει μια αμυδρή αίσθηση άμμου. Μια χάντρα από γυαλί ή πλαστικό κάτω από λείο βερνίκι γλιστρά, σαν γυαλισμένο κουμπί.

Κάντε το ελαφρά, στα δικά σας μαργαριτάρια, με την ακμή του δοντιού και όχι με την επίπεδη πλευρά, και σκουπίστε το μαργαριτάρι μετά. Το τρίψιμο δύο μαργαριταριών μεταξύ τους δίνει την ίδια πληροφορία.

Τα όρια μετρούν. Οι καλύτερες απομιμήσεις φτιάχνονται με ανάγλυφη επίστρωση ακριβώς για να περνούν αυτή τη δοκιμή, ενώ ένα πολύ γυαλισμένο καλλιεργημένο μαργαριτάρι με πολύ λεπτή επιφάνεια μπορεί να δίνει σχεδόν λεία αίσθηση. Επιπλέον, δεν λέει τίποτα για το ερώτημα που νομίζουν οι περισσότεροι ότι θέτουν, γιατί τα φυσικά και τα καλλιεργημένα είναι και τα δύο μάργαρος και δίνουν και τα δύο αίσθηση άμμου. Δείτε ένα γλιστερό μαργαριτάρι ως λόγο να πιάσετε τον φακό, και ένα αμμώδες ως ενθάρρυνση και όχι ως απόδειξη.

Η οπή είναι το πιο ειλικρινές σημείο ενός μαργαριταριού

Ένας φακός 10x και ένα δυνατό φως στην οπή κάνουν περισσότερα από όλες τις άλλες δοκιμές του σπιτιού μαζί.

Σε ένα καλλιεργημένο μαργαριτάρι με πυρήνα μπορείτε συχνά να δείτε τη δομή σε τομή: μια ημιδιαφανή στρώση μάργαρου πάνω από έναν κιμωλιώδη λευκό πυρήνα, με μια λεπτή σκουρότερη γραμμή ανάμεσά τους. Το πάχος αυτής της στρώσης είναι το μεγαλύτερο ερώτημα ποιότητας για το μαργαριτάρι, γιατί μια λεπτή στρώση φθείρεται στην οπή και στα πλάγια της σειράς.

Σε μια απομίμηση, η επίστρωση συμπεριφέρεται σαν μπογιά, γιατί μπογιά είναι. Ψάξτε για κουρελιασμένη ή ξεφλουδισμένη άκρη στην οπή, για ένα σημείο όπου η επίστρωση έχει σηκωθεί και αποκαλύπτει λευκό πλαστικό ή διάφανο γυαλί από κάτω, και για οπές που δείχνουν στρογγυλεμένες ή ελαφρώς λιωμένες αντί για καθαρά τρυπημένες. Συχνά φαίνεται εδώ και η βαφή, λιμνασμένη μέσα στο άνοιγμα.

Κοιτάξτε και κατά μήκος της σειράς. Εκεί όπου τα μαργαριτάρια τρίβονται μεταξύ τους επί χρόνια, μια απομίμηση δείχνει γυμνή χάντρα και ένα αληθινό μαργαριτάρι δείχνει λεπτυσμένο μάργαρο.

Επιφάνεια, δευτερεύον χρώμα και ιριδισμός

Τα μαργαριτάρια μεγαλώνουν, οπότε δεν είναι ποτέ απολύτως ομοιόμορφα. Σε μια αληθινή σειρά θα βρείτε αμυδρές ραβδώσεις, μικρές ατέλειες, κουκκίδες σαν βελονιές και ελάχιστες διαφορές σχήματος και διαμέτρου από μαργαριτάρι σε μαργαριτάρι. Μια σειρά φτιαγμένη σε μηχανή είναι ολόιδια από χάντρα σε χάντρα, και αυτή ακριβώς η τελειότητα την προδίδει.

Δύο λέξεις αξίζει να τις ξέρετε. Το δευτερεύον χρώμα είναι η αχνή δεύτερη απόχρωση που επιπλέει πάνω από το χρώμα του σώματος – ροζ, ασημί ή πράσινο πάνω σε κρεμ – και φαίνεται ευκολότερα στην άκρη ενός μαργαριταριού, σε διάχυτο φως ημέρας. Ο ιριδισμός είναι η μετακινούμενη ιριδίζουσα λάμψη που παράγεται όταν το φως περιθλάται μέσα από πολλές στρώσεις μάργαρου, και μετακινείται καθώς γυρίζετε το μαργαριτάρι. Και τα δύο προκύπτουν από τη στρωματώδη δομή, ενώ μια βερνικωμένη χάντρα καταφέρνει μόνο μια επίπεδη, ομοιόμορφη λάμψη που κάθεται στην επιφάνεια και μένει ακίνητη.

Βάρος, θερμοκρασία και όσα δεν δοκιμάζετε ποτέ

Δύο γρήγοροι έλεγχοι, με τα όριά τους δίπλα. Μια απομίμηση με βάση το γυαλί είναι αισθητά βαρύτερη από ένα μαργαριτάρι μάργαρου ίδιας διαμέτρου, και μια πλαστική αισθητά ελαφρύτερη, οπότε μια σειρά που δεν πέφτει σωστά στο χέρι αξίζει εξέταση. Και τα αληθινά μαργαριτάρια είναι δροσερά στο πρώτο άγγιγμα και ζεσταίνονται αργά πάνω στο δέρμα, ενώ το πλαστικό βρίσκεται ήδη σε θερμοκρασία δωματίου. Το γυαλί είναι επίσης δροσερό, οπότε η θερμοκρασία ξεχωρίζει το πλαστικό από το μαργαριτάρι και όχι την απομίμηση από το αληθινό.

Τι δεν πρέπει να γίνει ποτέ: καμία φλόγα, κανένα μαχαίρι, κανένα οξύ, καμία χλωρίνη, καμία συσκευή υπερήχων και καμία εμβάπτιση για ασήμι. Ο μάργαρος είναι μαλακός, περίπου 2,5 έως 4 στην κλίμακα Μος, συγκρατείται από ένα οργανικό συνδετικό και διαλύεται στο οξύ. Κάθε καταστροφική δοκιμή που περιγράφεται στο διαδίκτυο καταστρέφει ακριβώς εκείνο που προσπαθούσατε να αναγνωρίσετε. Τα μαργαριτάρια είναι περασμένα σε μετάξι, που το άρωμα, η λακ και ο ιδρώτας το σαπίζουν σταθερά, οπότε φοριούνται τελευταία και βγαίνουν πρώτα.

Akoya, γλυκού νερού, South Sea και Ταϊτής

Τα καλλιεργημένα μαργαριτάρια προέρχονται από διαφορετικά μαλάκια σε διαφορετικά νερά, και ο τύπος καθορίζει και την εμφάνιση και την τιμή.

• Akoya – θαλασσινά, καλλιεργημένα σε Ιαπωνία και Κίνα, συνήθως 6 έως 9 χιλιοστά, πολύ στρογγυλά και έντονα ανακλαστικά, λευκά ή κρεμ με ροζ ή ασημί δευτερεύον χρώμα. Έχουν πυρήνα, οπότε η στρώση του μάργαρου είναι σχετικά λεπτή.
• Γλυκού νερού – καλλιεργημένα σε μύδια, συντριπτικά στην Κίνα, συνήθως μεγαλωμένα μόνο από μανδυακό ιστό και επομένως συμπαγής μάργαρος. Μεγαλύτερη ποικιλία σχήματος και φυσικού χρώματος, με ροδακινί και λιλά αποχρώσεις.
• South Sea – τα μεγαλύτερα, περίπου 9 έως 16 χιλιοστά, από Αυστραλία, Ινδονησία και Φιλιππίνες, σε λευκό, ασημί ή φυσικό χρυσαφί κίτρινο, με παχύ μάργαρο και απαλή σατινέ λάμψη.
• Ταϊτής – φυσικά σκούρα μαργαριτάρια από τη Γαλλική Πολυνησία, σε γκρι, πράσινο, μελιτζανί και στους ανάμεικτους τόνους που λέγονται παγώνι.

Τα βαμμένα μαργαριτάρια γλυκού νερού πωλούνται συνεχώς ως σκούρα μαργαριτάρια. Το φυσικό σκούρο χρώμα είναι ανομοιόμορφο και σύνθετο μέσα στο ίδιο μαργαριτάρι, ενώ η βαφή δείχνει επίπεδη και μαζεύεται στην οπή.

Διαβάστε τη σειρά, όχι μόνο τα μαργαριτάρια

Οι κόμποι ανάμεσα στα μαργαριτάρια είναι ένδειξη ποιότητας και όχι διακόσμηση. Ο κόμπος εμποδίζει τα μαργαριτάρια να τρίβονται μεταξύ τους και σημαίνει ότι ένα σπασμένο νήμα χάνει ένα μαργαριτάρι αντί για πενήντα. Οι καλές σειρές είναι δεμένες με κόμπο ανάμεσα σε κάθε μαργαριτάρι, με τον κάθε κόμπο σφιχτά πάνω στην οπή. Οι φθηνές σειρές απομίμησης συχνά δεν έχουν κόμπους, αν και κάποιες δένονται ακριβώς για να μοιάζουν σωστές.

Και το κούμπωμα είναι στοιχείο. Μια σειρά από καλά καλλιεργημένα μαργαριτάρια καταλήγει σχεδόν πάντα σε χρυσό ή ασημένιο κούμπωμα, συχνά σφραγισμένο, γιατί κανείς δεν τελειώνει μια σοβαρή σειρά με επιμεταλλωμένο κοινό μέταλλο. Φωτογραφίστε το κούμπωμα και από τις δύο πλευρές, όπως περιγράφει ο οδηγός μας για τη φωτογράφιση κοσμημάτων.

Το μετάξι τεντώνεται και λερώνεται. Μια σειρά που φοριέται συχνά ξαναπερνιέται κανονικά κάθε έναν ή δύο χρόνια, και μια σειρά της οποίας το νήμα κρεμάει ορατά δεν πρέπει να φορεθεί πριν ξαναπεραστεί.

Τι θα έκρινε πράγματι το ζήτημα

Μια απομίμηση αναγνωρίζεται συνήθως μέσα σε ένα λεπτό από οποιονδήποτε κοσμηματοπώλη με φακό. Το φυσικό απέναντι στο καλλιεργημένο είναι άλλη υπόθεση, και έχει μία αξιόπιστη απάντηση: ακτινογραφία σε γεμολογικό εργαστήριο. Η εικόνα δείχνει την εσωτερική δομή – συμπαγή πυρήνα κάτω από κέλυφος μάργαρου στη μία περίπτωση, ομόκεντρους δακτυλίους ανάπτυξης γύρω από ένα ελάχιστο κέντρο στην άλλη – και τίποτα ορατό από έξω δεν το προδίδει. Εργαστήρια όπως το GIA χρησιμοποιούν επίσης φθορισμό ακτίνων Χ για να ξεχωρίσουν το υλικό γλυκού νερού από το θαλασσινό, και φασματοσκοπία για να εντοπίσουν βαφή.

Από φωτογραφία, το Carat μπορεί να αναγνωρίσει μια σειρά ως μαργαριτάρια, να αναφέρει τύπο, σχήμα, λάμψη και κατάσταση ως παρατηρήσεις, και να επισημάνει μια επιστρωμένη χάντρα όταν οι εικόνες δείχνουν την επίστρωση να υποχωρεί. Αυτό που επιστρέφει είναι εκτίμηση, και στο ερώτημα φυσικό ή καλλιεργημένο η έντιμη απάντηση από μια εικόνα είναι «άγνωστο». Αν μια σειρά μπορεί να είναι φυσική – κληρονομιά, χωρίς έγγραφα, ασυνήθιστα καλή – η εργαστηριακή έκθεση είναι τα χρήματα που αξίζει να ξοδέψετε.